Waar denk je aan?
Tijdens een rpm-les, de indoor spinning-workout van Les Mills, schieten er altijd allerlei gedachten door mijn hoofd. Deze gedachtestroom begint al voor aanvang van de les. Zodra ik de rpm-zaal van de fitnessschool binnen ga, loop ik gauw door naar ‘mijn’ fietsplekje. Mijn fietsplekje is rechtsachter in de zaal gesitueerd en wel zo dat ik volledig zicht heb op de rpm-instructeur. Niet voor niets heb ik deze plek uitgekozen, want zo ben ik ook veilig voor zogenaamde ‘billenpottenkijkers’. De gedachte dat mensen continue naar mijn achterwerk staren en deze gaan beoordelen tijdens de workout is niet echt bevorderend voor mijn zelfvertrouwen. Daarom zit ik liever achterin zodat ik me niet druk hoef te maken over andermans mening over mijn kont.
Eenmaal op mijn fiets geklommen, kijk ik wie er de zaal binnenloopt en bestudeer vervolgens automatisch kort de billen van de mensen die voor mij plaats hebben genomen. In mijn gedachten vindt er dan snel een billenvergelijking plaats en kom ik tot de conclusie dat mijn kont bijna altijd groter is dan die van de anderen. Deze negatieve gedachte wordt abrupt onderbroken door de rpm-instructeur die aangeeft dat de les gaat beginnen. De gedachte over mijn dikke kont zet zich daarna gauw om in andere gedachten.
De muziek wordt aangezet en de warming-up begint. Pas nu valt het me op dat het zadel van de fiets nogal hard aanvoelt. Ik voel mijn botten rondom mijn billen pijnlijk langs het zadel schuren, en denk geïrriteerd dat de fitnessschool best meer mag investeren in kontvriendelijke zadels. Gelukkig wordt dit probleem goedgemaakt door het feit dat ik nog niet moe ben geworden van het fietsen. Het geloof dat ik over een goede fietsconditie beschik duwt me richting een positieve stemming. Volgens mij zou ik nog best goed mee kunnen doen aan de Tour de France.
Bij de volgende etappe wordt de fietsweerstand langzaamaan verhoogd. Aan het einde van deze rit verschijnen de eerste transpiratiedruppels op en langs mijn voorhoofd, maar echt moe ben ik nog niet. ‘Tour de France, here I come!’. De rpm-instructeur maakt duidelijk na de tweede etappe meteen door te gaan met de derde rit van de rpm-les, de klimetappe. Dit houdt in dat de weerstand flink en vaak verhoogd wordt waardoor ik het zuur in mijn benen steeds beter ga voelen. Halverwege de derde rit heb ik echt ‘schijt’ aan de gedachten over mijn billen, en ook heb ik geen last meer van mijn zadel. Het enige wat me dan nog te binnen schiet is de gedachte dat ik in de hel beland ben.
Terwijl ik in de hel fiets, hoor ik op de achtergrond de rpm-instructeur schreeuwend de groep aanmoedigen dat we echt bijna klaar zijn met klimmen. Ik daarentegen zit alsmaar serieus na te denken of ik bij elke fietstrap de weerstand wel niet lager moet zetten, zodat ik naar het paradijs kan gaan waar ik de nieuwe ChocoDreams van Mona kan nuttigen. Mijn ChocoDream is slechts van zeer korte duur want al gauw keer ik hevig zwetend en uitgeput terug in de hel. Ik vervloek mezelf dat ik aan de Tour de France ben begonnen! Net als ik denk dat mijn hart het bijna begeeft en mijn benen wegbranden van de pijn, zie ik licht aan het einde van de donkere tunnel.
Nu ein-de-lijk de cooling down is aangebroken, voel ik me zo trots als een pauw als gevolg van de vele vrijgekomen endorfinestoffen in mijn lichaam. Tegelijkertijd krijg ik steeds meer respect voor de wielrenners die elk jaar de Franse Alpen trotseren. De gedachte om wel eens winnaar van de Tour de France te kunnen worden is bij de laatste etappe totaal niet meer van belang. Belangrijker is dat ik goed na moet denken of het wel zo verstandig is om na de rpm-les een hele bak ChocoDreams te verorberen, net nu ik het vet van mijn kont in de hel heb verbrand…
Georgina Siwabessy is Master of Arts in media & journalistiek en schrijft regelmatig columns voor krachttraining.net. Georgina’s columns zijn gebaseerd op haar eigen sportervaringen. Momenteel doet zij aan fitness, hardlopen en in de winter gaat zij graag skiën.
Dit bericht is al 530x gelezen!
Leuk stukje…
Als je zo bang bent dat mensen naar jouw (te dikke) kont kijken, moet je niet naar de sportschool gaan of geen kleren aandoen die het accentueren.
Ik ben benieuwd of je zelf je ogen ook afwendt zodra er een aantrekkelijke en/of gespierde man in (te) strakke kleding in een dusdanige pose zit/staat/beweegt dat er van alles te zien is.
Eén geruststelling: als je kont echt zo groot is zoals je zelf aangeeft kijken alleen de mannen die het wel mooi vinden bewust ernaar, de anderen kijken een keertje en hebben daarna niet meer de behoefte om te kijken.
De mannen die wel kijken hoef je niet meteen als viespeuk te bestempelen, je kunt het ook als een compliment opvatten.
Smaken verschillen nu eenmaal.
“Eenmaal op mijn fiets geklommen, kijk ik wie er de zaal binnenloopt en bestudeer vervolgens automatisch kort de billen van de mensen die voor mij plaats hebben genomen. In mijn gedachten vindt er dan snel een billenvergelijking plaats”
Uhh.. wie is er nu de billenpottenkijker?
Zet er even een fotootje bij van die dikke pan van je, dan weten we weer waar het over gaat..