Het is weer eens zo’n dag. Door de barre kou die je eigenlijk alleen gewend bent vanuit de tijd dat je gelegerd lag bij Stalingrad kom je met een druipneus en afgestorven handen aan bij de sportschool. Daar aangekomen blijken allereerst alle hometrainers al bezet te zijn door huisvrouwen die de kerstkilo’s proberen kwijt te raken. Wanneer je besluit om je warming up dan maar op de loopband te doen merk je dat het toch akelig lastig is om op de band te blijven lopen, maar na enige focus en concentratie gaat het toch. De seconden die de tien minuten durende warming up moeten volmaken laten op zich wachten, en tergend langzaam zie je de tijd op het apparaat verstrijken. Wanneer de minuten, die aanvoelden als drieënhalf uur, eindelijk voorbij zijn voelt dit als een overwinning. Maar zodra je van de loopband stapt heb je direct vijf correctiepassen nodig om te voorkomen dat je de zaal vroegtijdig kunt verlaten met een gebroken neus. Eenmaal in stilstand merk je dat de oliebollen en wintervoorraden drank die je tijdens de jaarwisseling hebt opgeslagen in je systeem nog moeten wennen aan jouw trainingen.

Met een verkrampt gevoel werp je een voorzichtige blik op je lievelingsapparaten, die allemaal bezet blijken te zijn. Tot overmaat van ramp zijn ook nog eens de meeste dumbbels van het rek. Het enige vrije apparaat blijkt de crosstrainer te zijn. Op dat moment valt je oog op de bevallige fitnessinstructrice achter de balie. Je besluit om daar eerst maar eens een praatje aan te knopen, in de hoop dat je uiteindelijk met z’n tweeën de sportschool verlaat richting jouw huis. Na anderhalve zin wordt echter al duidelijk dat je niet de eerste bent die haar probeert te versieren, en je besluit dan maar je work out te starten met wat te lichte dumbbels, je bent tenminste bezig. Misschien imponeert het alsnog, al was ook voor de baliedame helder dat het de lichtste gewichten uit de serie waren.

Eindelijk is de benchpress vrij, en vol overmoed besluit je om er in het nieuwe jaar wat meer gewicht tegenaan te gooien. Na de 4e herhaling blijkt dat je toch echt terug moet schakelen, om te voorkomen dat de schone dame achter de balie je moet komen bevrijden van de halter. Ook op je reguliere niveau is het een grote uitdaging om de setjes te voltooien, maar met hulp van enkele oerkreten en een gezicht als een geit lukt het je toch.

Tijd om even een slok water in te schakelen. Met een stoere knipoog laat je de baliedame weten dat je alles onder controle had, en je gaat zelfverzekerd door naar het volgende toestel.
Met een voldaan gevoel besluit je om de halter nog even te behouden, en wat Military Presses te doen. Iedere spier in je lichaam schreeuwt het uit, maar vanuit je ooghoeken zie je dat je vriendin van de balie stiekem toch wel zit te kijken. Geheel gebroken smijt je de halter van je af na de laatste herhaling. Vandaag wordt het niets meer. Onderweg naar de kleedkamer kom je erachter dat je maar één handdoek bij je hebt, dat wordt dus thuis douchen.

Thuis aangekomen heb je even nodig om het bevroren zweet van je lichaam te schrapen. Na een warme douche besluit je toch om de dame van de sportschool te traceren op Hyves. Eenmaal op haar profiel beland, blijkt dat je toch wel redelijk scherp was, van haar foto’s begin je spontaan weer te zweten. Plotseling loopt er een koude rilling over je rug, wanneer je haar Wie-Wat-Waar berichtje leest: “Weer een goed voornemen aan diggelen: zojuist verlaat de leukste jongen van vandaag de sportschool al na anderhalve zin en twee oefeningen! Onbegrijpelijk!” Plechtig beloof je jezelf om een andere sportschool op te zoeken.

Deze column is geschreven door Bart Nieuwenweg. Meer weten? Volg Bart op Twitter!