Laatste Update: door

Op een dag, een uur of half 12 ontwaakte ik vanuit mijn roes. Ik had geen colleges die ochtend en besloot om eens lekker uit te slapen. Toen ik wakker werd keek ik uit het raam. Het weer gaf ik – 1 kudo. Het regende. Alsof het de laatste dagen nog geen slecht weer geweest was.

Eerst een paar bammetjes naar binnen werken. En een beker brinta voor de snelle eiwitten. Een bak koffie erbij om te ontwaken. Zo’n zin om naar de sportschool te gaan had ik op dat moment nog niet. Het was slecht weer en bovendien was ik wat verkouden. Uiteraard toch gegaan met mijn twee huisgenoten. Dat scheelt natuurlijk, met z’n drieën is het minder erg dan alleen.

Door het barre weer besloten we de fiets links te laten liggen en pakten we de bus. Dit om onszelf te beschermen tegen het harde windstoten, ferme regenbuien en slipgevaar. Al klagend bij de bushalte over het weer begon er een man op leeftijd met een flink Rotterdams accent tegen ons te praten. ‘Vroeger… Toen reden er geen bussen. We fietsten door weer en wind. Met vierkante wielen. Ik weet nog wel, de hel van ’63. Toen was het pas koud. Tijdens het schaatsen van de 12e elfstedentoch ben ik in de strijd tegen de kou mijn been verloren.’ Het bewijs liet niet lang op zich wachten. Hij deed zijn rechterbroekspijp een stukje omhoog en boven zijn geitenwollensok prijkte een kunststof prothese.

De bus vertrok met een klap. We stonden nog niet koud in de bus of de eerste samentrekking van mijn linker bicep was een feit. Absoluut noodzakelijk, namelijk om te voorkomen dat ik plat op mijn muil zou gaan. Bij de sportschool aangekomen bleek dat het lady’s hour was. Helemaal voor niets gekomen! Toch probeerden we het. We vroegen aan de fitness instructrice of we misschien toch naar binnen mochten. Het bleek onze geluksdag. We mochten naar binnen. Zo’n vijftig dames met een leeftijd tussen de 18 en 25 waren zich in het zweet aan het werken, de een met een nog beter figuur dan de ander. Met open mond stonden we te kijken.
Eerst een warming up, even op de loopband staan. Na 10 minuten warming up gingen we aan het werk. We deden de pull ups, we deden de squats, we deden de bench presses en meer. Intussen keken we naar het vrouwelijk schoon die probeerden hun vrouwelijke vormen nog beter te accentueren op de hometrainers. Nooit hadden we zoveel gewicht in de lucht gekregen. Voor deze vrouwen konden we toch niet onderdoen. Meer en meer gewicht kwam er aan de halters te hangen. Pijn is emotie, dachten we maar. We wilden de vrouwen imponeren. Met steeds zwaardere gewichten stonden we te zwoegen.

Peter was aan het squatten met steeds zwaardere gewichten. Opeens hield hij het niet meer. Met veel bombarie stortte hij ter aarde. Zijn luchtpijp kwam bekneld te zitten onder het zware gewicht van de halter. Snel waren Björn en ik ter plekke en bevrijdden hem vanuit zijn benarde positie. Hij kon echter nauwelijks ademhalen en de EHBO werd opgeroepen. Peter werd afgevoerd uit de sportschool.

Björn en ik gingen, fanatiek als we zijn, door met trainen. We maakten een weddenschap over wie het meeste gewicht in de lucht zou krijgen met de barbell curl – ook wel de ‘moeder aller biceps oefeningen’ genoemd. Dit is een oefening waarbij je een lange halter met beide handen beet pakt en waarbij je de halter naar je schouders brengt. We gooiden er weer steeds meer gewicht op. Helaas. Bij de 4e herhaling van de 3e set ging het fout bij Björn. Hij schreeuwde het uit van de pijn en liet de stang op de grond vallen. Hij had erg last van zijn arm, waarschijnlijk een spierscheuring. Ook hij verliet het strijdtoneel.

Toen was ik nog alleen over. Ik besloot nog wat buikspieroefeningen te doen. Daarna nog wat uitlopen op de loopband. Terwijl ik op de loopband stond viel mijn oog op een mooie blonde dame naast me. Zo mooi dat ik tijdens het lopen afgeleid werd, dat ik tijdens het lopen vergat, om te lopen. Mijn benen deden het werk niet meer. KNAL. Met een ruwe klap werd ik door de loopband tegen de muur gesmeten. Daar lag ik dan. Tandjes te tuffen. Ik deed alsof bewusteloos was in de hoop een mond-op-mond beademing te krijgen van één van de vijftig dames. Mijn dromen werden helaas geen werkelijkheid. Een half uur lang heb ik daar gelegen zonder dat iemand zich om mij bekommerde. Ik vond het wel welletjes. Ik koos eieren voor mijn geld. Ik pakte mijn biezen, ditmaal een handdoek, en vertrok eenzaam en met pijn in mijn lichaam en hart richting de douches waar ik mijn tranen de vrije loop liet gaan.

Daar zaten we dan ‘s avonds. Gedrieën met een van pijn vertrokken gezicht op de bank. Het was geen succes vandaag. Maar ja, die dagen zitten er ook tussen. Eerst maar een koud biertje.

(90x gelezen)






gespierde god

Word Een Gespierde God Binnen 8 Weken

Tip! Glenn Goossens heeft een revolutionaire methode ontwikkeld die zorgt voor:
  • Explosieve spiergroei
  • Het drastisch verlagen van je vetpercentage
  • Zeer snel resultaat
Klik op de link hieronder en krijg het lichaam dat je altijd al had willen hebben.

Gespierde God Risicovrij Uitproberen (100% niet goed, geld terug!)