Bewondering en verwondering, in stilte vergaap ik me aan de perfectie, de redelijk grote torso en krachtige benen, maar vooral de schoonheid in de beweging, of eigenlijk de afwezigheid van beweging en toch zo explosief. Als een trein….. vooruit….. denderend.

Ik dacht eerst dat fietsen vooral een benenkwestie was en was dan ook huiverig voor een stel gigantische benen onder mijn kleine bovenlichaam. Bij krachttraining voor wielrenners dacht ik alleen aan de benen. Niets is minder waar. Ja natuurlijk zijn de benen belangrijk, maar het is niet zo dat het een geïsoleerde spiergroep voor wielrenners is en dat de rest van het lijf er als een pudding bij hangt. Probeer maar eens zonder gebruik van de armen een sprintje te trekken of rechtdoor te rijden, met hoge velgen en een pittige zijwind. Een halfuur diep in de beugels en doortrappen…. reken maar dat de rug daaraan meewerkt.

Dat ritme, die spieren en de opperste concentratie… wat een schoonheid. Verbeten gezichten van de volgers, de desillusie van het Vlaamse publiek. Het gat wordt groter en groter en groter…. De benen gaan door, tegen de wind in….

Na een paar uur stevig doorrijden, zonder tussen stop, heb ik altijd gevoelige spieren in mijn bovenbenen, maar ook in mijn onderbuik, de rug wordt wat stijf en mijn schouders beginnen te zeuren. Soms zijn mijn armen zo moe dat ik het stuur nog maar lichtjes vasthoud. Er mag dus gezegd worden dat ik al mijn spieren gebruik met het fietsen en dat een focus voor krachttraining die enkel op de benen ligt, te beperkt is.

De zit wordt dieper, handen ontspannen op het stuur…. dit is geen mens meer, wat een kracht en doorzettingsvermogen. Vooral die concentratie en complete samenwerking in het lichaam. De benen denderen en denderen en het bovenlijf gestroomlijnd stil, horizontaal, de blik naar voren….

In de sportschool lette ik er vroeger altijd op om mijn bewegingen met de vrije gewichten zo mooi mogelijk te maken. Niet omdat ik een 2e Jane Fonda wilde worden, maar omdat ik door de beweging zo gecontroleerd en compleet mogelijk te maken de kleinere spieren ook meenam. Dit resulteerde in een completere ontwikkeling van mijn kracht en beheersing van mijn lichaam. Met bewondering heb ik gekeken naar de ontsnapping van Fabian Cancellara, ik zie de schoonheid in zijn rijden en besef me dat het totaalplaatje compleet is. De bewegingen zijn mooi omdat elk spiertje aandachtig zijn werk doet. Net zoals mooie bewegingen in de sportschool. Ik besef me dat, voor mij, om de functionaliteit van mijn fietserslichaam te doen toenemen, ik me meer moet richten op het gehele lichaam. Elk klein spiertje…

Ik heb deze week helemaal niets aan die core stability gedaan, ondanks mijn mooie voornemens. Ik heb wel uren gemaakt op de fiets en lekker in de zon gereden. Volgens mijn Lance Armstrong boekje hebben veel wielrenners de neiging de spieren van het onderlichaam meer te ontwikkelen en kan het versterken van het bovenlichaam het fietsen vergemakkelijken. Dus als ik het fietsen zo fijn vind en een Fabian Cancellara zo bewonder en graag zelf een complete mooie fietser wil worden, of in ieder geval wat completer en iets sterker, dan kom ik er niet mee weg om laks te zijn en alleen te doen wat ik leuk vind. Ik moet daadwerkelijk werken om daar te komen waar ik in mijn hoofd als fietser allang zit … handen ontspannen op het stuur, rijdend door Noord Holland, een hoog vermogen en een intense kracht… ze fietst nog niet zo lang, maar wat een complete renster is ze toch…. Ach een Cancellara zal ik nooit worden, voor mij zal de bonus er vooral in zitten dat door volledig te trainen ik meer plezier uit mijn ritjes haal…. Dromen, niets mis mee.

Klik hier om alle columns van Rose nogmaals door te lezen!

Meer weten over Rose? Volg haar op Twitter , en beleef alles live mee!